Urodził się 11 lutego 1901 roku w miejscowości Bytyń – wieś sołecka w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie szamotulskim, w gminie Kaźmierz, w rodzinie Wojciecha i Antoniny z dom. Przybylak. Dzierzgowski Walenty w Powstaniu Wielkopolskim: jednostka: 2 Pułk Strzelców Wlkp. stopień: szeregowiec. Brał czynny udział z bronią w ręku w Powstaniu Wlkp. na terenie Czarnkowa i okolicy pod dowództwem kapitana Frydrychowicza, później w 2 Pułku Strzelców Wlkp. (56 pp) do 09.07.1921 pod dowództwem por. Ratajczaka. W kwietniu 1922 pobrany do służby obowiązkowej do 7 PAC w Siedlcach, gdzie pełnił służbę do kwietnia 1923. Został zwolniony jako szeregowiec. W sierpniu 1939 został powołany do Wojska Polskiego, przebywał na froncie, dostał się do niewoli niemieckiej i przebywał w Lublinie do 04.12.1939. Odznaczenie: Wielkopolski Krzyż Powstańczy Uchwała Rady Państwa nr: 12.17.-0.1046 z dnia 1958-12-17. Zmarł 15 maja 1961 roku. Pierwotnie spoczywał na cmentarzu komunalnym Junikowo, obecnie po ekshumacji (6.3.2003) spoczywa na cmentarzu parafialnym pw. Najświętszego Serca Jezusa i św. Floriana na Jeżycach w Poznaniu.

   Robotnik - urodził się 02.08.1902 r., w Chraplewie (pow. Nowy Tomyśl), syn Jana i Walentyny zd. Łuczak. Mieszkaniec wsi Michorzewo, (gm. Kuślin) i Kaźmierza. Szeregowiec w Straży Ludowej 3 Kompanii Lwówek Front Zachodni Wojsko Polskie do 03.1921. W Powstaniu Wielkopolskim pełnił funkcję sanitariusza. Zmarł 30.04.1956 r., pochowany na cmentarzu parafialnym w Kaźmierzu.

   Urodził się 10.09.1899 w Roszczkach (obecnie Bytyń), w gminie Kaźmierz, syn Walentego i Marianny zd. Piszczyńskiej. Walczył w Powstaniu Wielkopolskim na froncie zachodnim. W „Albumie Pamiątkowym Powstańców Ziem Zachodnich R.P.” wydanym w 1938 r. w Poznaniu widnieje pod nr ewidencyjnym 300/10. Brał udział w walkach polsko – ukraińskich 1920 r. oraz wojnie polsko – rosyjskiej, w tym w Bitwie Warszawskiej w dniach 13 – 25 sierpnia 1920 r., jako ładowniczy ckm-u, za co otrzymał krzyż Virtuti Militari. Uczestniczył w wojnie  obronnej 1939 r. Po przegranej bitwie nad Bzurą dostał się do niemieckiej niewoli, z której zdołał uciec. Wysiedlony przez Niemców we wrześniu 1940 r. z rodziną: żoną Wandą, synami Mieczysławem ur. 1936 r. i Józefem ur. 1939 r. oraz matką Marianną ur. 1875 r. z Bytynia do wsi Cichostów położonej w województwie lubelskim. Zmarł 27.09.1952 r., pochowany na cmentarzu parafialnym w Bytyniu.

   Urodził się 09.05.1890 r., w miejscowości Chynów Pustkowie (obecnie Chynowa), w gminie Przygodzice, w powiecie ostrowskim, syn Walentego i Marianny. W latach 1911 – 1913 odbył służbę wojskową w niemieckim 4 Pułku Artylerii Ciężkiej w Magdeburgu. Od 01.08.1914 r. w stopniu starszego szeregowca brał udział w I wojnie światowej, następnie w Powstaniu Wielkopolskim. Od 10.12.1919 r. do 01.07.1920 r. służył w Żandarmerii Krajowej w stopniu żandarma w Objeździe Gniezno. 01.07.1920 r. wskutek reorganizacji Żandarmerii Krajowej przeszedł automatycznie do Policji Państwowej. 22.05.1923 r. przeniesiony do Komendy Powiatowej PP w Szamotułach na posterunek w Dusznikach. Był komendantem Posterunku Policji Państwowej w Kaźmierzu w latach 30-tych XX w., pełniąc służbę z funkcjonariuszami Maciejem Konwińskim i Marcinem Wolniakiem. W 1935 r. miał stopień przodownika, czyli sierżanta. Zmarł 21.01.1961 r. w Rogoźnie.