Informacje o osobach, które miały pozytywny wpływ na rozwój gm. Kaźmierz. Jeżeli posiadasz informacje o takich osobach ze swojej rodziny lub z grona znajomych, zadzwoń 603811891, lub napisz j.oses@op.pl

Kaźmierskie Osobistości

Andrzej Indyka urodził się w Olkuszu 18 maja 1942 r. Od roku 1945 mieszkał w Bielsku-Białej, gdzie w 1960 r. zdał egzamin dojrzałości. Następnie rozpoczął studia na Akademii Medycznej w Poznaniu, które ukończył w 1966 r. Jego kariera lekarska przebiegała następująco:

Urszulanka SJK. Urodziła się na rok przed wybuchem II wojny światowej we wsi Lubocześnica. Wieś ta leży w bezpośredniej bliskości miasteczka Pniewy, co miało bardzo duży wpływ na dalsze jej życie. To właśnie tu w kościele parafialnym p.w. św. Wawrzyńca została ochrzczona i nadano jej dwoje imion: Halina, Janina. Kiedy zaczęła chodzić do szkoły często wstępowała do tego kościoła na krótką modlitwę. Ojciec Roman z racji zawodu (był kolejarzem), pracował w różnych miejscowościach. Mama Helena zajmowała się pracą w domu i wychowywaniem dzieci, których było aż dziesięcioro. Najmłodszą z nich była właśnie Halina - późniejsza siostra Janina. Naukę w Szkole Podstawowej rozpoczynała w rodzinnej wsi, a od V klasy wzwyż uczyła się w Pniewach.

Henryk Frąckowiak urodził się 19 stycznia 1929 r. W Sokolnikach Małych w rodzinie chłopskiej. W czasie okupacji niemieckiej wysiedlony wraz z rodzicami na tereny województwa lubelskiego. Tam podczas wysiedlenia zmarł mu ojciec. Po powrocie z wysiedlenia prowadził z matką gospodarstwo rolne w Sokolnikach Małych. W latach 1951–53 odbył służbę wojskową. Po odbyciu służby wrócił na gospodarstwo i wraz z całą rodziną i gospodarstwem przystąpił do spółdzielni produkcyjnej pełniąc funkcję brygadzisty, a w latach 1954-57 piastował stanowisko przewodniczącego.

Urodził się dnia 10 kwietnia 1857 r. w majątku Sokolniki Małe leżącym jak to dawniej podawano – nieopodal Szamotuł. Był synem Leona Wegnera, a matką jego była Bronisława Marianna Jarochowska. Wynika z tego, że jego wujkami byli min. Kazimierz Jarochowski oraz jego brat ksiądz Cyprian Wojciech Jarochowski, o których przeczytać można także w naszej rubryce. Stanisław był jedynym chłopcem zrodzonym z Bronisławy i Leona. Natomiast miał on jeszcze trzy siostry: Marię, Wandę i Zofię. Niestety o jego dziecięcych losach nie zachowały się wiarygodne informacje.

Syn Jana ur. 10 czerwca 1923 r. w Chlewiskach. Swoją pracę zawodową rozpoczął w 1937 roku w należącym do rodziny Niegolewskich gospodarstwie rolnym w Chlewiskach. Po II wojnie światowej kontynuował pracę w tym samym gospodarstwie należącym już wtedy do Państwowych Gospodarstw Rolnych (PGR). Zatrudniony w charakterze pracownika hodowli trzody chlewnej pracował tam, aż do chwili przejścia na emeryturę. W latach 1945-1947 został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej w jednostce w Gdańsku. Podczas służby wojskowej będąc w stopniu plutonowego poślubił Monikę Kaczmarek. Przeniesiony do rezerwy w lipcu roku 1947, w roku 2002 awansowany do stopnia sierżanta.

Syn Franciszka, urodzony 14 października 1916 r. w Chlewiskach. Dnia 21.03.1939 r. został powołany do czynnej służby wojskowej i jako strzelec wcielony do 58 Pułku Piechoty Poznań. 4 czerwca 1939 r. przydzielony do plutonu zwiadowców konnych. W szeregach tej jednostki walczył w kampanii wrześniowej 1939 r. pod Iłowem i Piątkiem. Pomimo tego, że w Puszczy Kampinoskiej 58 Pułk został rozbity grupa żołnierzy, w której znajdował się Stanisław Jujeczka, pod dowództwem por. Jakiela podążała w kierunku Warszawy. 18 września 1939 r. w pobliżu miejscowości Laski Stanisław Jujeczka został ranny w lewą dłoń i wzięty do niewoli. Jako jeniec trafił do obozów w Żyrardowie i w Skierniewicach.

Syn Kiączyńskiej Ziemi, żołnierz Powstania Wielkopolskiego poseł do Sejmu, wspaniały gospodarz – hodowca, do 1939 r. właściciel Kiączyna, uczestnik walk w II wojnie światowej. Urodził się 25 grudnia 1893 r. w majątku rodzinnym w Kiączynie. Dnia 3 stycznia 1919 r. wstąpił jako ochotnik (miał skończone 25 lat) do tworzących się oddziałów powstańczych w Szamotułach. Wcielony do Kompanii Szamotulskiej pod dowództwem por. Czesława Huberta (późniejszy wójt gminy Duszniki Wlkp. w latach 1931 – 1933) wyruszył na odcinek nadnotecki do Gulcza i brał udział w walkach pod Roskiem. Później został przeniesiony do sztabu II baonu czarnkowskiego w Lubaszu i pełnił funkcję adiutanta pod dowództwem por. Kazimierza Zenktelera (ur. 1884 w Wojnowicach pow. nowotomyski, dowódca frontu zach. powstania, zmarł w roku 1955 w Jędrzejowie woj. świętokrzyskie). Odznaczony Krzyżem Niepodległości.

Pułkownik Wojska Polskiego, ziemianin i działacz społeczny urodzony 12 listopada 1787 r. w Bytyniu syn stolnika wschowskiego Felicjana i Magdaleny z Potockich. W wieku 19 lat w listopadzie 1806 roku wstąpił w Poznaniu do szwadronu gwardii honorowej Napoleona. Tam skierowany został do 5 pułku jazdy polskiej; po krótkim czasie uzyskał stopień podporucznika, a następnie porucznika. W pierwszych miesiącach 1807 roku, w ramach kampanii pomorskiej walczył m.in. pod Tczewem i Gdańskiem, a latem tego samego roku przeszedł do Pułku Gwardii Lekkokonnej, w szeregach, której odbył kampanię hiszpańską, biorąc m.in. udział 30 listopada 1808 roku w słynnej szarży w wąwozie Somosierra.

Kanonik gremialny Kapituły Kolegiackiej w Szamotułach. Urodzony dnia 22.10.1948 r. w Poznaniu. W roku 1949, wraz z rodziną zamieszkał w Czempiniu. Już jako dziewięcioletni chłopak zapowiadał, że w przyszłości chce zostać kapłanem. Po ukończeniu Szkoły Podstawowej kontynuował naukę w liceum początkowo w Kościanie później w Lesznie. W roku 1968 wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu. Upragnione święcenia kapłańskie otrzymał 23 maja 1974 r. z rąk arcybiskupa Antoniego Baraniaka w kościele parafialnym w Czempiniu.

Ur. 12.10.1919 r. w Kwilczu syn Szczepana i Agnieszki. Wykształcenie Średnie – Technik Rolnik. W roku 1938 wstąpił do Junackich Hufców Pracy (powołane do życia w 1936 roku przez Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego) batalionu łączności. W roku 1942 został wywieziony na roboty do Niemiec gdzie pracował w gospodarstwie rolnym. Do rodzinnego domu w Kwilczu wrócił w roku 1945. W latach 1946 – 1949 pracował w Tartaku Państwowym w Kwilczu jako pracownik umysłowy.

Ur. 17 listopada 1930 r. w Kaźmierzu syn Kazimierza i Anny zd. Zimna. Ojciec był bezrolnym chłopem, który po wyzwoleniu dorobił się 1 ha ziemi oraz pasieki pszczelej, co stanowiło źródło utrzymania jego rodziny. Adolf Pisarczyk miał cztery młodsze siostry Elżbietę, Lubomiłę, Antoninę i Różę. Do roku 1939 Adolf ukończone miał 2 klasy Szkoły Powszechnej. W 1940 r. został zabrany ze szkoły niemieckiej, do której uczęszczał przymusowo i skierowany jako parobek do folwarku w Nowej Wsi. Pracował tam jako robotnik w folwarcznym ogrodzie oraz uczył się stolarki i krawiectwa. Od roku 1944 pobierał potajemnie naukę u miejscowej akuszerki Marii Musiał. W 1945 roku zdał egzamin wstępny do Gimnazjum im. Piotra Skargi w Szamotułach.

Urodzony w Kaźmierzu 31 stycznia 1935 r. syn Stanisława i Janiny z domu Jasickiej. Podczas okupacji hitlerowskiej uczył się na tajnych kompletach, zorganizowanych przez swoją matkę. Prócz tego pobierał naukę gry na fortepianie u Heleny Charmacińskiej. Po zakończeniu II Wojny Światowej uczęszczał do Szkoły Powszechnej w Kaźmierzu, a następnie do Liceum Ogólnokształcącego - początkowo w Szamotułach, później w Bydgoszczy, gdzie w roku 1954 r. zdał maturę. Dalszą naukę kontynuował w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu następnie podjął naukę w Studium Nauczycielskim nr 1 w Poznaniu na Wydziale Filologii Polskiej z dodatkowym kierunkiem: muzyka i śpiew, które ukończył w roku 1960.

Proboszcz parafii pw. Narodzenia NMP w Kaźmierzu w latach 1932-1950. Urodził się 7 września 1881 r. we Wrześni. Był synem kupca Stanisława i Marianny ze Śliwczyńskich. Z rodzicami przeniósł się do Golubia na Pomorzu, gdzie ukończył szkołę elementarną. Uczył się dalej, przez cztery lata w biskupim Kolegium Marianum w Pelplinie (pro-gimnazjum), następnie 1899-1903 w gimnazjum chełmińskim. Udzielał się tam w tajnej pracy oświatowej, kierując w Chełmnie tajnym Kółkiem Śpiewaczym, za co został skazany na dwa tygodnie więzienia w Toruniu. Egzamin dojrzałości złożył 13 marca 1903 r. Średnio uzdolniony, odznaczał się praktycznymi umiejętnościami. Określano go jako człowieka rzutkiego i stanowczego.

Urodził się w Kaźmierzu 24 czerwca 1909 roku w rodzinie Antoniego i Katarzyny zd. Karczmarek. Ochrzczony w Kaźmierzu również w kaźmierskim kościele przystąpił do pierwszej komunii świętej, było to w roku 1919. Szamotulskie Gimnazjum im. Ks. Piotra Skargi ukończył w roku 1929. Wstąpił do Seminarium Duchownego. Jako kleryk często przebywał w Kaźmierzu goszcząc początkowo u ks. proboszcza Zygmunta Kemnitza a po jego śmierci, u ks. proboszcza Wacława Faustmana, który objął kaźmierską parafie w roku 1932.

Urodził się 6 kwietnia 1904 roku w Łężeczkach w powiecie międzychodzkim z ojca Wincentego (gajowego w Łężeczkach) i matki Marii z domu Ławniczak. Od 1 kwietnia 1910 roku do 31 marca 1918 roku uczęszczał do miejscowej jednoklasowej zbiorczej szkoły powszechnej, w latach 1916 1918 do tajnej polskiej szkoły, prowadzonej przez Andrzeja Gacka w Chrzypsku Wielkim. W grudniu 1918 roku ukończył preparandium nauczycielskie w Poznaniu (preparandy nauczycielskie organizowane od 1854 roku przy szkołach elementarnych 2-letnie kursy przygotowujące do nauczania w szkołach jednoklasowych). Następnie ukończył seminarium Nauczycielskie w Gnieźnie. W marcu 1927 roku zdał egzamin kwalifikacyjny w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie ze specjalizacją śpiewu i muzyki.

Nauczycielka, która całe swoje życie zawodowe i społeczne poświęciła Kaźmierzowi. Urodzona 17 września 1906 r. w Poznaniu w rodzinie mistrza stolarskiego Czesława Jasickiego i Michaliny Walerii, z d. Piotrowskiej. Po otrzymaniu nominacji z Kuratorium Okręgu Szkolnego Poznańskiego, od 1 sierpnia 1925 r. objęła stanowisko nauczycielki w Kaźmierzu, w powszechnej szkole katolickiej z polskim językiem wykładowym, która później otrzymała nazwę Publicznej Szkoły Powszechnej. Pełne prawa do nauczania w szkołach powszechnych uzyskała po zdaniu II nauczycielskiego egzaminu państwowego w dniu 31 marca 1928 r. w Poznaniu. Wcześniej ukończyła tam szkołę powszechną, 4-letnią szkołę wydziałową i w latach 1920-1925 Państwowe Seminarium Nauczycielskie im. Marii Konopnickiej. Była nauczycielką języka polskiego i historii. W dniu 1 marca 1930 r. zawarła związek małżeński z nauczycielem Stanisławem Tobisem.

Józef Kubala 1987-1999

Strona 3 z 4